تنها در اتاق

هنگام مرگ که نه تابوت دارم ، نه کفن

نه قدرت نگاه در چشم ،نه زبان،نه دهن

 

خواهم بگویم که مرا به خاک مسپارید

آخر چگونه که نیست مرا توان سخن

 

در آتشم نیفکنید که ندارم تاب آن

بر کوه نگذارید که شوم غذای زغن

 

تنها به کنج اتاق خویش  رهایم کنید

تجربه دارم  از پیش این چنین مردن

 

اکنون که می نویسم این حکایت ،ای دریغ

بسیار سُحره ها در اتاق مرده اند همچو من

                                         " سُحره "

-----------------------------------------------

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

دل زتنهایی به جان آمد خدایا همدمی

                                           "حافظ "

/ 3 نظر / 7 بازدید
ایمان

سلام فوق العاده بود. شعرهای خودتم بذار بقیه استفاده کنن. لینکتم میذارم تو وبلاگم.

مرگ درتنهایی.