مرگ در نگاه مولوی

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد × گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری و مگو دریغ دریغ × به یوغ دیو درافتی دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق × مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع × که گور پرده جمعیت جنان باشد

فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر × غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد

تو را غروب نماید ولی شروق بود × لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دانه فرورفت در زمین که نرست × چرا به دانه انسانت این گمان باشد

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد × ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد

دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا × که های هوی تو در جو لامکان باشد


/ 1 نظر / 11 بازدید